Als oude honden blaffen, is het tijd om uit te zien

Oke oke, even allemaal stil. Ik snap het allemaal. Echt waar. Ik kan helaas ook uit ervaring vertellen dat het hebben van een hond niet altijd heel gemakkelijk is. Ik kan ook beamen dat het beeld dat ik geschetst heb niet helemaal klopte met de werkelijkheid.

En dat is frustrerend. Gezien het feit dat mijn eigen zijn ook niet altijd is zoals ik het had gewenst en ik het daar ook al druk genoeg mee had. Maar kom, het is gewoon niet anders en we hebben ermee te dealen. En je zult zien dat als je de hond neemt zoals hij/zij is, je er een hele goede aan hebt! Maar de weg die ook wij moeten begaan om dat in te kunnen zien lijkt soms eindeloos. Ik heb die eindeloze weg al bewandeld en ik wil jullie tijd en ellende besparen door het volgende te vertellen:

Toen mijn eigen hondje op een afschuwelijke manier aangevallen was door een grote kolos dat naar zeggen ‘alleen maar wilde spelen’, was het beeld dat ik na 16 weken van haar gevormd had, totaal vergaan. Dat arme ding had een serieus trauma opgelopen. Niet alleen lichamelijke schade maar ook nog psychische schade. En blijvend dus. Al onze toekomstplannen om samen de wereld te ontdekken waren als sneeuw voor de zon verdwenen. We hadden serieus werk te doen.

Deze ervaring heeft zoveel impact gehad op haar en op mij, dat we (??) alleen nog maar bezig waren met dit voorval. Ik werkte als paraveterinair en de drang om te zorgen was enorm. Alle artsen ben ik af gegaan om te kijken wat nog haalbaar was, verschillende medicaties proberen om haar maar wat beter te laten voelen, overal haar ogen en oren zijn om de veiligheid te garanderen en helaas moest ik na een aantal maanden concluderen dat ik er zelf nog slechter aan toe was dan zij. Omdat ze extreme angsten had ontwikkeld (wat PTSS blijkt te zijn) was de lol om buiten te gaan wandelen er wel vanaf. Met tegenzin deed ik haar tuigje om, om naar buiten te gaan. Elke hond die ook maar zichtbaar was voor MIJN ogen, waren bij voorbaat rothonden. Elk geluid wat ergens vandaan kwam vervloekte ik want ‘stttt, mijn hond kan daar niet tegen’. Op een gegeven moment reed ik voor mijn eigen Prozac naar de apotheek. Ik kon geen lepel meer vasthouden, ik trilde als een rietje. Al die chemicaliën maken je echt niet meer jezelf. Mijn eigen hond stopte met eten, ze had maag-en darmklachten, verloor haar haren en was uitgeteld en machteloos. Om over mezelf maar te zwijgen.

Toen ben ik naar een TTouch training gegaan. Om eens te kijken of dat wat zou kunnen zijn. Ik heb foto’s gezien van toen van mij en Blizz; niet om aan te gluren! Ik schaamde me in het begin enorm, niet in de eerste plaats omdat ik leef voor dieren en elke nieuwe informatie over gedrag en verzorging, ik als vanzelf opslurpte, koste wat koste mijn beesten op nummer 1 en met zo’n gestresst dier kon ik me niet meer vertonen. Daarnaast omdat ik direct al ‘besmet’ was geraakt met de TTouch Training en ik wist dat de mensen die mij en haar daar hebben ontvangen, mijn goede collega’s gingen worden.

Ook toen wist ik nog niet dat werken aan jezelf, vaak de beste remedie blijkt te zijn bij het veranderen van het gedrag en de gezondheidstoestand van je dier. Maar bewijzen genoeg: door de Tellington TTouch training ben ik uitgegroeid tot een evenwichtig persoon, heb ik mijn hond en mezelf kunnen helpen en sterker gemaakt dan ooit! Schamen doe ik mij nu niet meer, omdat ik jullie hiermee zo goed begrijp en gelukkig al heel veel mensen en hun dieren dit leed heb kunnen besparen. Alleen als ik Blizz op de man af vraag wat ze toen van mij vond…..

Het ging niet alleen beter door het simpelweg uitvoeren van de TTouch oefeningen, nee, door de gehele gedachtengang te wisselen. Medelijden en overmatige zorg gaat de hond niet helpen. Sterker nog; honden spiegelen ons omdat ze emotioneel veel sensitiever zijn dan wij, omdat ze energie kunnen voelen en omdat zij onze lichaamstaal lezen.

Daarnaast hebben wij een enorme invloed omdat de honden in onze mensenwereld ons nodig hebben om op te leunen en ik was al een omgevallen boom, dus daar valt weinig meer op te leunen. Ze viel met een noodgang mee omver.

In de Tellington TTouch wereld leren wij de mensen, dat ze zelf vooral moeten blijven wie ze zijn! Dat ze mogen leren en mogen groeien in hun eigen tempo. Zoals hierboven nogmaals: ZE MOGEN LEREN EN MOGEN GROEIEN IN HUN EIGEN TEMPO. En met ‘ze’ bedoelen we dus in eerste instantie ons mensen zelf. Doe zelf wat goed voelt maar wees sterk. Maak positieve gedachten, zie in je hoofd hoe je het graag wilt hebben. Ga niet uit van andere mensen en andere combinaties.

Bij elke individuele training die ik geef, hoor ik altijd dezelfde zinnen: ‘maar alle andere honden doen dit wel’ of ‘de rest doet het allemaal zo perfect’. Nou troost je, ik heb zoveel werk en ik heb nog nooit een perfecte hond of een perfecte match gezien hoor. Die bestaat namelijk niet.

Tellington TTouch geeft je de ruimte om te ontdekken, om de echte huisgenoot te leren kennen, te zien wat in het karakter zit en wat door de omgeving gevormd is, wat de kwaliteiten i.p.v. de kwantiteiten zijn, we leren de mensen dat een ‘probleem’ pas een ‘probleem’ is als mensen die uiting dus daadwerkelijk zo benoemen en dat dit voor de hond helemaal geen probleem hoeft te zijn. Dat je met focus, concentratie en een andere instelling al minstens de helft hebt gewonnen. Dat je samen mag vallen en weer op mag staan, dat niemand hetzelfde is en dat iedereen maar dan ook iedereen dezelfde waarde heeft. Dat het bijstellen van de verwachtingen al een ongelooflijke rust gaat vormen in je hoofd en dat de hond je daar ongelooflijk dankbaar voor zal zijn. Keer op keer zie ik mensen groeien en verbazen ze zich hoeveel ze eigenlijk kunnen en hoe makkelijk dat kan gaan, als ze een duwtje in de goede richting krijgen.

En duwen kan ik goed maar ik doe het subtiel. Net als de rest van de TTouch training. Alles is subtiel maar daarmee kunnen we bergen verzetten. Zo niet alleen bij mij, (ik had alleen eerst een takelwagen nodig), ik zal nooit meer vallen. Ik zal samen met mijn hond nooit meer klagen. Wij hebben onze gedachten veranderd, wij hebben samen ontdekt wat er wel en niet mogelijk is samen en daar hebben we nu beide een goed gevoel over. Sommige dingen kunnen niet of willen we niet. En dat is prima. We genieten van het samenzijn en we blijven niet hangen in de situaties waar het misschien af en toe nog niet vlekkeloos gaat. We zien dit nu als een uitdaging om het de volgende keer wel te proberen te redden.

Het TTouch lichaamswerk maakt onze band onweerstaanbaar. We kunnen samen optimaal ontspannen, we kunnen samen genieten van het contact, we zijn enorm naar elkaar toe gegroeid.

Luister naar de oude hond en werk dus ook aan jezelf! Geen schaamte, zie het als leermoment, ook voor jou als mens.

Als oude honden blaffen, is het tijd om uit te zien