Een vreemde eend in de bijt zijn

Het lichaam is een fascinerend iets. Ongelooflijk dat het allemaal werkt zoals het moet werken. De samenwerking van alle organen, de weefsels en de cellen is intrigerend, elke cel is een kunstwerk op zich. Vaak denken we hier niet aan, aangezien we hier, buiten de artsen en andere medisch onderlegde medemensen, geen reden voor hebben als alles gewoon maar werkt zoals het werkt. Het gaat VANZELF.

Maar er komt een dag, dat er iets in het lichaam hapert, afwijkingen vertoont of nog erger, stopt. (Ik heb al deze vormen al meerder malen mogen ervaren) Dan pas realiseren we ons, dat onze lichamen, onze fabriekjes, onze omhulling, ook kan afwijken. En het vervelende is, dat met deze verandering in het lichaam, ook altijd ons gedrag verandert! Als ik me beroerd voel of pijn heb, wil ik het liefst rust, me terugtrekken in mijn bed met een warme kop thee. Als er op dat moment verwacht wordt dat ik ga werken en iedereen aan mijn hoofd loopt te zeuren, zul je zien dat ik een stuk sneller ga snauwen, Prikkelbaarder wordt. En wat denk je dat ik doe als ik al weken of zelfs maanden pijn heb? En toch door moet. Daar zal ik denk ik (en mijn vriend weet dat zeker) niet aardiger van worden. Afijn, dat bewuste cirkeltje, hè.

Ik ben al heel snel begonnen met het kijken naar het lichaam. Niet alleen omdat de medische wereld mij altijd al aantrok, maar vooral omdat mijn lichaam, zoals ik hierboven al een klein beetje verraden had, een meester is in het afwijken van de standaard normen. In alle jaren dat ik op deze wereld ben, heb ik naar een goede vergelijking gezocht om te zien of het wel echt aan mij lag en ik koos: Mijn broer. Hij, die slechts 11 maanden ouder is dan ik, is in zijn leven toch zeker 3098 x minder bij een huisarts, ziekenhuis of therapeut geweest dan zijn zusje. Eigenlijk kunnen we beter zeggen, dat hij gewoon bijna nooit ‘ziek’ is en dat er bij mij bijna altijd wel ergens een afwijking te bespeuren valt. (Overigens had deze redenatie weer een zin in dit verhaal gescheeld).

Maakt niet uit, want ook dit lichaam heeft ervoor gezorgd dat ik verplicht werd om alle opties binnen de medische wereld te ontdekken. Na al die jaren tobben met allergieën, intoleranties, zeldzame verschijnselen die nergens in een theorieboekje te ontdekken vielen, heb ik verschillende mensen ontmoet die tot de conclusie kwamen dat ze bij mij niet meer voor een behandelplan moeten gaan. Dat ze het geheel moeten zien willen ze sommige gedragingen en uitingen snappen. Dat ze eerder de voeding en het dagritme aan konden passen dan mij (chemische) middelen toe te dienen. Ik heb de woorden ‘bijzonder’, ‘puzzelen’ en ‘vreemd’ mede door deze avonturen, aan mijn vocabulaire toe kunnen voegen. Wat een raar mens ben ik toch. (Toch?)

Radeloze artsen en specialisten aan mijn bed. Ik heb in me laten prikken, in me laten snijden, ik heb me laten opnemen en heb hierdoor de meest idiote dingen meegemaakt, allemaal in die zoektocht naar het antwoord op de vragen: ‘waarom?’ en ‘hoe dan?’ Deze bezigheden zorgde er in de meeste gevallen wel voor dat de symptomen bestreden werden, maar dat mijn ‘probleem’ niet echt opgelost werd. De conclusie: het een heeft met het ander te maken. En waar moet je dan in godsnaam beginnen? Overigens zijn de verzekeringen niet echt blij met mij, maar ik wel met hen. Betaal ik in ieder geval een keer niet te veel voor een product. Ik blijf Hollander natuurlijk.

Al die arme mensen, die steeds wel een stapje verder met me kwamen maar zodra ze me loslieten, ik weer met een rotgang terug geslingerd werd. Of, misschien was dat het niet, maar openbaarde er gewoon weer een nieuw stukje afwijking, een nieuw gat in de puzzel. Op een gegeven moment liet ik het maar over aan mijn zogenaamde ‘zelfhelend vermogen’. Zeker toen ik erachter kwam, dat je dit type herstel kon beïnvloeden en hierdoor dat dubieuze cirkeltje, dat ze vicieus noemen in de grotemensenwereld, kon doorbreken. Een opening, zomaar ergens, zonder precies te weten wat het doet! Door de aandacht te wekken voor een bepaald gebied. Fijn, want zo sloop ik tenminste niet nog meer. Deze manier noemen ze TTouch, onder andere.

Vanaf dit punt ben ik voor sommige mensen al ‘zweverig’. Nou geloof mij, ik ben ook down to earth’ hoor, er is niks zweverigs aan. Denk even mee: als je door bijvoorbeeld een virusinfectie koorts ontwikkeld, dan zet ons lichaam deze verhoging van de temperatuur zelf ‘aan’. Door alles wat er binnenin gebeurt, vecht ons eigen lichaam, dat virus de deur uit. Alle aandacht gaat naar dat virus, dus moet de rest ‘on hold’. Even drie dagen flink afzien en we kunnen weer door. Knap hè! Zelfhelend vermogen.

Ons lichaam is tot alles in staat. En dat doet zij helemaal uit zichzelf! Als dit niet zo zou zijn, dan had ik hier niet meer zo fris en fruitig rondgelopen.

Dat zelfhelend vermogen trouwens hè, dat heeft me doen besluiten om mijn carrière als paraveterinair op te geven. Ik heb me altijd ongelooflijk goed vermaakt in de praktijk en ook ik had een voorkeur voor patiënten waarbij je moest ‘puzzelen’. Maar ik wilde dat zelfhelend vermogen, die connecties tussen cellen, boodschappers en de hersenen verder onderzoeken, zodat ik kon ervaren waartoe dat lichaam allemaal zélf in staat is. Mens of dier maakt niet uit in dit verhaal, iedereen bezit dat magische zelfhelende vermogen. Dat scheelt geld, medicatie in je lijf en ook de verzekering zal mij wat aardiger gaan vinden.

Ik nam ontslag. Ajuus, ik ga mijn eigen ontdekkingsreis beginnen. Mijn baas zei me gedag, complimenteerde me met mijn verhoogde interesses voor ‘al het andere’ en vertelde mij dat ik hier dus niet meer op mijn plek zat. ‘Shelley, het is geen verassing, jij bent gewoon anders’.

Ik ben anders. Toentertijd was dit een heuse belediging. Ik voelde me gekwetst. Nu weet ik dat dit het grootste compliment is dat iemand mij kan geven. Ik ben Shelley, ik spaar afwijkingen, daar leer ik van en ik kan het zelf oplossen. Ik kan kijken naar het geheel, ga aan de slag, op gevoel, zet mijn lichaam aan tot werken, maak het bewust van de plekken waar het extra aandacht nodig heeft en kan het zo redden. Ik weet waar een verandering in mijn gedrag vandaan komt, door te voelen aan mijn lijf. Geen (chemische) middelen meer maar zoeken naar de connecties. Luisteren naar die zenuwcellen, de hersenen en de organen die informatie aan elkaar doorgeven. Nu zie ik mezelf als individu. En….als je weet wie je bent, kun je doen wat je wilt.

Met dank aan de Tellington TTouch methode, waarin je dit alles leert en waar ik nu mijn werk van kon maken. Sterker dan ooit, kan ik mij storten op de dieren, die ook deze aandacht verdienen. Ik ben de vreemde eend in de bijt en…..ik ben er trots op!

Een vreemde eend in de bijt zijn