Het op de zenuwen werken………

Kriebelig word ik er weleens van. Dingen die na honderd keer proberen, steeds maar mis blijven gaan. Mijn humeur daalt tot het vriespunt en ik kan bijna niet stil blijven staan van ellende. Soms zie ik iets, waar ik niet zo goed tegen kan. Mensen die bijvoorbeeld een dier uit elkaar trekken om het daarna ‘heerlijk te bereiden voor een culinair diner’. De haren gaan er dan van overeind staan! Ik heb weleens iemand ontmoet, die zo op mijn lip zat, dat het op mijn zenuwen begon te werken. Ik had hem in gedachten al verschillende minder prettige dingen toegewenst…iets met ergens inzakken wat niet heel fris ruikt. Uitingen en gedachten die iedereen in het dagelijkse leven ondervindt. En eigenlijk is dit allemaal niet zo heel creatief omschreven, we zeggen het namelijk allemaal. Maar als we dit nu eens letterlijk nemen, dan weten jullie ook waarom ik mijn werk als TTouch Practitioner zo fascinerend vindt. De kriebel, de haren die overeind gaan staan, het op de zenuwen werken, het is allemaal verbonden met een prikkel die in onze bovenkamer binnenkomt, die verwerkt wordt tot een gevoel, een handeling of een emotie.

De communicatie tussen alle stukjes lijf, wordt gecoördineerd door de hersenen en de boodschappers; de zenuwcellen. Voor jullie gemoedstoestand laat ik de axonen en dendrieten even achterwege. Ook voor de mensen zonder interesses in details moet het leuk blijven.

Elk stukje lijf staat dus met elkaar in verbinding. Een groot gangenstelsel, vergelijkbaar met onze ingewikkelde spoorbanenwereld (het heet NS) noemen we het zenuwstelsel. Utrechts Cs kunnen we ons hoofdstation noemen (de hersenen) en deze staat in verbinding met spoorbanen naar allerlei kleinere eindstations (zenuwuiteinden). Met meer dan 15 stations waar elk soort wagon kan eindigen, ieder met zijn eigen mensen of vracht (informatie). De treinen geven deze informatie af, verwerken dat daar en nemen nieuwe informatie mee terug naar de andere kant.

Alles wat nieuw instapt (informatie), wordt opgeslagen in een wagon (zenuwcel) en meegenomen over de spoorlijnen naar Utrecht Cs waar ze bekijken wat het is en waar het heen moet. Het stukje denken gaat naar perron 1, het ervaren van pijn naar perron 2 etc. Een supersterk staaltje planning al zeg ik het zelf. In mijn schooltijd heb ik aardig wat stations gezien. Van Boskoop naar Barneveld, moest ik 5x overstappen en als alles meezat kon ik met 1.45uur aan de andere kant zijn. Maar, het was de NS dus meestal was ik er ‘even lekker tussenuit’ en kon ik op mijn gemak nog de kauwgom van elke perron afschrapen mocht ik me vervelen. Na het in hokjes plaatsen weten de wagons welke informatie er teruggebracht moeten worden (de reactie). Zo komt er dus een uiting/beweging/handeling tot stand. Duidelijk toch? Even een voorbeeld voor de mensen die nog geen beeld hebben bij mijn omschrijving, of die het liever in hun vrije tijd niet over de NS hebben;

Shelley zet een kopje thee en doet in de tussentijd iets anders (vrouw he 😉 ) als het water in de kop zit weet ze even niet meer of ze nu gehoord heeft of het water wel gekookt had (ouderdom komt wat vroeg met gebreken). Shelley denkt slim te zijn om even te voelen en steekt haar vinger in die kop. Au! Ja, deze is gloeiendheet! Dat laatste stukje dommigheid is heel belangrijk want wat gebeurt er: het zenuwuiteinde die in de vinger, net onder de huid zit voelt hitte – geeft dit signaal door aan de hersenen – die zeggen au – zenden dit razendsnel terug via het zenuwstelsel naar diezelfde zenuw die de hitte heeft geregisseerd – Shelley trekt haar vinger terug.

We kunnen hier twee conclusies uit trekken:

  • Zenuwuiteinden registreren alles wat er binnenkomt en afwijkt van het normale: NIEUWE INFORMATIE
  • Deze informatie is OPGESLAGEN IN DE HERSENEN want het zal niet meer gebeuren, dat ze nog eens op deze manier controleert of het water gekookt heeft

Dit is slechts één voorbeeld en van slechts één stukje lichaam. Tevens voor mijn werk het belangrijkste stukje lichaam namelijk de huid; want dit is het grootste orgaan wat wij en onze dieren hebben. En onder elke stukje huid bevinden zich deze zenuwuiteinden (denk maar aan kippenvel, de zenuw zorgt ervoor dat de haren overeind komen bij kou) Al die zenuwuiteinden kunnen hetzelfde.

 

En dat bracht mij bij TTouch Training. Daarin laten we het lichaam weer beter werken door deze zenuwuiteinden ‘wakker te maken’, dus weer van nieuwe informatie te voorzien. Hierdoor is het dier in staat om te leren en het lichaam zo te laten werken dat het kan verbeteren en zelfs genezen! Uiteraard gebruiken we hiervoor GEEN kokend water 😉

Het op de zenuwen werken………