Kort maar krachtig, dat moet ik nog uitvogelen

Deze parkiet is zich eens grondig aan het wassen

Soms heb je het ineens, dan krijg je een ingeving. Ik krijg wel vaker (lees: veel) ingevingen, maar daar doe ik dan niks mee, of ik doe het allemaal tegelijk. Dat laatste levert me dan regelmatig slapeloze nachten op, aangezien het nooit allemaal uitvoerbaar is; tegelijk! het kan zo druk zijn in mijn hoofd. (En…..ademhalen…..)

Nu heb deze ingeving wel doorgezet……SCHRIJVEN, je moet toch je ‘talenten’ blijven ontwikkelen 😉 Zo kunnen jullie mij een beetje leren kennen, hopelijk even lekker onderuitgezakt bijleren omdat er overal, ergens tussendoor, een (hopelijk) zinnige boodschap vanuit mijn werk inzit. De rest kun je dan ook lekker snel weer vergeten (dan wordt het niet zo druk in je hoofd) Even kort: Ik ben Shelley en mijn leven draait om dierenwelzijn. Ik ben vrouw en net de dertig gepasseerd. Een normaal mens zal beginnen met de woonplaats, de gezinssamenstelling, het werk en ze zouden vooral de leeftijd niet noemen maar ik ben vergroeid met dieren, gepassioneerd en eigenlijk voelt het een beetje verslaafd.

Shelley is gewoon een naam, die mijn ouders voor me hebben uitgezocht. Ik hecht er verder niet veel waarde aan, maar het is wel makkelijk om alles wat mij Shelley maakt dan ergens onder te scharen. Mee eens, het is wel een fijner gehoor als mensen je roepen bij je naam in plaats van ‘he jij, kom eens!’ te roepen. Leeftijd zegt natuurlijk vrij weinig, al mag ik nu wel zeggen dat ik toch echt wel volwassen ben. Elk jaar weer word ik wijzer, gaat alles makkelijker en al leek het vroeger vreselijk om zo ‘serieus’ te gaan leven, nu vind ik het een verademing.

Zodra ik het over dieren heb, is het woord ‘kort’ niet meer van toepassing. Er zijn mensen in mijn directe omgeving die zich serieus afvragen wanneer ik eens uit mijn ‘sprookjeswereld’ stap en ga kijken naar de rest van de wereld. Dat zal niet lukken denk ik. De dieren zijn voor mij van kinds af aan al een steunpunt. Het is zo vreselijk fijn dat dieren altijd eerlijk zijn, dat ze je nemen zoals je bent en dat er voor hen gewoon geen geheimen bestaan. Denk nu niet dat ik een dramatisch verleden heb met allerlei pesterijen of andere narigheid wat mensen elkaar aan kunnen doen, nee…..ik heb dit al heel vroeg zelf ontdekt en dat heeft mijn aandacht altijd getrokken. Dieren lezen energie en dus emotie, ze laten ons allemaal elke dag weer versteld doen staan. Is het niet door de dingen die ze doen of kunnen, vooral wat ze ons elke dag weer leren door ons te spiegelen! Dat laatste is niet altijd leuk, maar je komt er wel een stuk verder mee, als je er zelf vervolgens iets mee doet. Ik weet niet of het goedkoper is dan een psycholoog maar voor sommige mensen is dit misschien iets makkelijker om mee te praten.

Dieren zijn mijn werk, ze zijn mijn leven. Zij laten me elke dag leren, zij laten mij elke dag lachen, zij laten mij elke dag weer zien waarom ik verder moet met de dingen die ik doe. Iedereen zou het moeten zien of moeten willen zien. Het zou de wereld echt een stukje vriendelijker maken. Uiteraard hoef je er niet in door te slaan, er zijn immers nog andere dingen in de wereld heb ik van horen zeggen……

Ik bedacht dus om te gaan schrijven. Met een heel boek zal ik jullie niet vermoeien. Zelf dacht ik aan een iets minder uitgebreide variant. Korte pakkende teksten met een boodschap. We noemen het in de moderne tijd ‘een blog’.

Leuk, ik ga het doen. Aan de slag. Al snel kwam ik erachter dat ‘kort’ ook hierin niet ging werken. Ik heb niet heel veel zichtbare vrouwelijke uitingen en karaktertrekken; Ik hou van mooie auto’s, ik loop het liefst in een bouwvakkers broek met stampschoenen eronder met de honden door de graslanden heen te banjeren en als we op een zwoele zomeravond lekker even buiten zitten, pak ik toch liever een biertje dan een fles geperste druiven doordrenkt met alcohol. Echter, 1 karaktertrek is voor iedereen duidelijk want vrouwen praten veel, veel woorden, de hele dag. Heeeeeeee, ik ook! Een blog gaat het dus niet worden, er zit gewoon geen rem op. Maar niet te moeilijk denken:

Het heet nu gewoon column!

(Overigens draag ik in mijn vrije tijd wel graag een jurkje met hakken eronder, verraden mijn maandelijkse vreetbuien de hormoonstaat van mijn zijn en kan ik mijn dieren verzorgen zoals een moeder voor haar baby zorgt. Maakt u zich dus alstublieft geen zorgen, ik ben verder volstrekt ‘normaal’)

Kort maar krachtig, dat moet ik nog uitvogelen