Zo trots als een pauw

Het is vrijdagochtend; tijd voor de administratie. Ik pak mijn ontbijt, een grote bak thee en plant mezelf met een hoop multomappen en frisse tegenzin achter mijn laptop. In mijn ooghoek zie ik hoe mijn hond zich met veel doordachte bewegingen inparkeert op zijn immense kussen die al bijna 10 jaar ongelooflijk in de weg ligt. De verhouding kussen/hond is in dit geval een Bichon Frisé alias swiffer van 7kg op een fat boy waar ook een Sint Bernhard zich zonder enige moeite op zou kunnen krijgen.

 

Hij zoekt zijn positie grondig uit, slaakt een diepe zucht en hij is vertrokken. Met enige jaloezie kijk ik toe hoe dit allemaal aan de hand is, wetende dat hij vanmorgen ook al met mij in zijn favoriete park heeft gewandeld, hij daar alle paaltjes en bomen weer heeft voorzien van zijn geur, dat hij onderweg zijn favoriete parfum bestaande uit ganzenpoep heeft gescoord en dat hij zojuist een onwijze bak biologische vleesvoeding met groenten achter de kiezen heeft.

 

Oké, lekker dan. En ik zit aan het einde van de week, met al dik veertig uur werk verder, weer klaar om me door die papieren heen te worstelen met de weet dat de vrienden van de belastingdienst mij al deze zuurverdiende centjes weer af komt nemen. Ennnnn door!

 

Inmiddels heb ik de radio erbij aangezet, dat werkt op de een of andere manier toch beter. Niet in de eerste plaats omdat het gewoon even lekker is om naar goede muziek te luisteren, maar zeker ook omdat meneer naast me, inmiddels flink ligt te snurken. Dat kan ook bijna niet anders als je naar hem kijkt, het lijkt me onmogelijk dat het lekker ligt, en dat zijn luchtpijp ook niet meer helemaal optimaal kan functioneren; vier pootjes in de lucht, in een half ingedeukt kussen en zijn hoofd bijna 360 graden gedraaid. Hoe zou ik die er ooit weer uit kunnen krijgen zonder een enkeltje fysio?

 

Slapen is ook mijn hobby maar mijn bed zie ik de laatste weken niet zo veel. Het is een drukke tijd nu even. Mijn prioriteit ligt toch ook altijd nog bij de dieren. Als zij er maar geen last van hebben en niks tekortkomen, dan komt het met mij ook wel goed.

 

Een paar uur later is mijn administratie voor deze week achter de rug. Ik ruim de spullen op en bedenk me dat ik nu wel heel even kan ontspannen. Bij ontspannen hoort opnieuw een grote bak thee en een bank die in principe, als ik er eens goed naar kijk, ook ongeveer dezelfde verhouding kent als die van mijn hond en zijn kussen. Wat zeur ik nou? Zou hij ook vinden dat mijn bank in de weg staat?

 

Door de verandering van mijn positie wordt Bailey wakker, hij manoeuvreert zich uit zijn kussen, kijkt me zeer slaperig aan en springt naast me op de bank. Hij begroet me heel vriendelijk en drukt zijn lijf vol tegen me aan. De diepe zucht van eerder die ochtend krijgt een herhaling en ook de vervolgstap herken ik direct. Slapen. Het enige wat nu veranderd is mijn gedachten. Samen ontspannen is nog veel mooier en ik besef me hoe rijk en gelukkig ik met hem ben en met de manier waarop wij samen door het leven gaan. Deze rust, alleen of samen, kan hij alleen maar genieten als hij voldaan is en zich veilig voelt. Ineens is (dat tikkeltje) jaloezie omgeslagen in liefde en een onwijze trots dat ik hem dat mag geven.

Zo trots als een pauw